W tym celu Harding wprowadził szereg bezprecedensowych na tym obszarze środków zapobiegawczych, w tym godzinę policyjną, zamknięcie szkół, otwarcie obozów koncentracyjnych, bezterminowe tymczasowe aresztowanie podejrzanych bez procesu sądowego oraz nałożenie kary śmierci za przestępstwa, takie jak publiczne noszenie broni, zapalników lub innych materiałów, które mogłyby zostać użyte w produkcji bomb. Wiele takich egzekucji odbywało się w kontrowersyjnych okolicznościach (patrz np. Michalis Karaolis), co doprowadziło do niezadowolenia na Cyprze, w Wielkiej Brytanii i innych krajach.
Realizując politykę rządu brytyjskiego, Harding próbował również wykorzystać negocjacje do zakończenia kryzysu na Cyprze. Rozmowy z arcybiskupem Makariosem III zakończyły się jednak niepowodzeniem i ostatecznie Harding zesłał Makariosa na Seszele. 21 marca 1956 r. Narodowa Organizacja Cypryjskich Bojowników dokonała zamachu na życie Hardinga, który nie powiódł się, ponieważ bomba zegarowa pod jego łóżkiem nie wybuchłaGrivas, op. cit., s. 68-69. Niedługo potem Harding zaoferował nagrodę w wysokości 10 tys. funtów za głowę gen. Jeorjosa Griwasa, lidera cypryjskich bojownikówGrivas, op. cit., s.