W latach 1904–1905 brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. Następnie odkomenderowano go na krótko pod zwierzchność sztabu Moskiewskiego Okręgu Wojskowego w celu formowania nowych batalionów. Latem 1905 przeszedł do 286 Kirsanowskiego Pułku Piechoty. Kilka miesięcy później odkomenderowano go do zarządu drogowego tyłów armii mandżurskiej. Pod koniec 1905 objął funkcję dowódcy garnizonu i jednocześnie oddziału roboczego w kopalniach okręgu czeremchowskiego. W 1906 r. został komendantem szkoły podoficerskiej. W 1907 r. został kapitanem. Przeszedł do 89 Biełomorskiego Pułku Piechoty, obejmując dowództwo 8 Kompanii.
Uczestniczył w I wojnie światowej. Pod koniec 1914 r. został ranny. Wiosną 1915 r. powrócił do służby frontowej. Mianowano go podpułkownikiem. Jesienią 1915 r. powtórnie został ranny. Po wyleczeniu dowodził tymczasowo 91 Dźwińskim Pułkiem Piechoty. Od wiosny 1917 r. w stopniu pułkownika był dowódcą 89 Biełomorskiego Pułku Piechoty. Latem 1917 r. jednocześnie dowodził 1 Brygadą 23 Dywizji Piechoty. W lutym 1918 r. zwolniono go do rezerwy. Jesienią 1918 r. wstąpił do Korpusu Północnego, obejmując dowództwo 2 Ochotniczego Pułku Ostrowskiego. Po podporządkowaniu tej formacji białych Estończykom został do maja 1915 r. dowódcą Korpusu Północnego.