thumb|Tradycyjne przygotowywanie kawy w czasach osmańskich
Kawa po turecku () – orientalna metoda parzenia kawy: palone, a następnie bardzo drobno zmielone ziarna kawowca są zagotowywane w tygielku, zazwyczaj z cukrem, i serwowane w czarce (małej filiżance). Współcześnie ten sposób stosowany jest nie tylko na Bliskim Wschodzie, w Afryce Północnej i na Bałkanach, ale i na Kaukazie, indonezyjskiej wyspie Bali i we wschodniej Europie.
Historia Taka metoda przyrządzania napoju znana była już wcześniej i szerzej w krajach arabskich, jednak pod tą spopularyzowaną nazwą w XVI wieku zaistniała i nadal funkcjonuje w świadomości EuropejczykówKuchnia arabska (pod red. Radosława Roczona). Wrocław: Wydawnictwo Kirke, 2002, s. 21, .. Najwcześniejsze świadectwa o przygotowywaniu kawy w ten sposób pochodzą z XV-wiecznego Jemenu. W końcu XV i na początku XVI stulecia rozprzestrzenił się on do Kairu i Mekki. W roku 1640 turecki kronikarz İbrahim Pecevi odnotował, iż wcześniej na ziemiach osmańskich nie było jeszcze kawiarni i dopiero ok. 1554 r. dwaj przybyli do Konstantynopola syryjscy Arabowie Hâkem (Hakam) z Aleppo i Şems (Szams) z Damaszku, otworzyli kawiarnie w dzielnicy Tahtakale.