Mniszka Eufrozyna kontynuowała rozpoczęte przez poprzedniczkę prace nad budową murowanego monasterskiego soboru Kazańskiej Ikony Matki Bożej. W 1890 straciła wzrok i poprosiła Ambrożego z Optiny, jako kierownika duchowego, o wyrażenie zgody na odejście w stan spoczynku. Nie otrzymawszy jednak przychylnej odpowiedzi, kontynuowała kierowanie wspólnotą, która nadal się powiększała i liczyła już wówczas około trzystu kobiet. Jako nowych opiekunów duchowych przyjęła mnicha Anatola oraz mnicha Józefa z Pustelni Optyńskiej.
W 1901 kierowana przez nią wspólnota uzyskała status monasteru, a mniszka Eufrozyna została ihumenią. W 1902 ukończyła została budowa klasztornego soboru, zaś w roku następnym z okazji pięćdziesięciu lat życia w monasterze, otrzymała na wniosek biskupa kałuskiego Beniamina złoty krzyż napierśny.
Przed śmiercią złożyła śluby wielkiej schimy i wyznaczyła na swoją następczynię mniszkę Katarzynę (Sambikinę). Zmarła w 1904 i została pochowana za soborem Kazańskiej Ikony Matki Bożej, obok schimniszki Zofii (Bołotowej).
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1830 Kategoria:Zmarli w 1904 Kategoria:Rosyjskie ihumenie Kategoria:Zakonnice monasteru Kazańskiej Ikony Matki Bożej i św. Ambrożego z Optiny w Szamordinie