Paweł Murza-Mucha (ur. 27 września 1921 w Wąchocku zm. 25 sierpnia 1991 w Warszawie) – polski profesor i wynalazca.
Życiorys thumb|240px|Grób Pawła Murza-Muchy na cmentarzu Powązkowskim W 1937 ukończył Gimnazjum Ogólnokształcące im. Witkowskiego w Skarżysku-Kamiennej. W 1939 zdał maturę w Liceum Przyrodniczym im. J. Długosza we Włocławku.
W czasie okupacji niemieckiej, od 1940, uczęszczał do średniej szkoły technicznej uruchomionej na terenie Wyższej Szkoły Budowy Maszyn im. Wawelberga i Rotwanda w Warszawie, a po jej ukończeniu w 1943 rozpoczął studia w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej. W 1943 r. na skutek dekonspiracji, przerwał studia, ponieważ był poszukiwany przez gestapo. Po aresztowaniu przez Niemców całej jego rodziny wstąpił do partyzantki Batalionów Chłopskich. W latach 1945–1947 studiował na Wydziale Mechaniki Politechniki Łódzkiej, uzyskał dyplom inżyniera mechanika. W 1948 rozpoczął pracę na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, w Katedrze Obróbki Metali, w Zakładzie Odlewnictwa pod kierunkiem profesora L. Uzarowicza. W 1964 uzyskał stopień doktora nauk technicznych, a tytuł profesora w 1983.