W latach 1999–2001 walczył przeważnie w Japonii, wygrywając na galach PRIDE i Shooto z tamtejszymi japońskimi młodymi talentami. 8 kwietnia 2001 roku przegrał w Kuwejcie z Dave'em Menne. Jeszcze w tym samym roku 4 maja zdobył pas mistrzowski UFC w wadze półśredniej, odbierając go Patowi Miletichowi poprzez poddanie Amerykanina niezwykle rzadko stosowanym duszeniom tzw. "bulldog choke". Pas stracił w pierwszej obronie na rzecz Matta Hughesa, który znokautował Newtona rozbijając go o podłoże klatki. W latach 2002–2004, walczył na przemian w UFC i PRIDE wygrywając m.in. z Renzo Gracie oraz ulegając m.in. w rewanżowym starciu z Hughesem (o pas mistrzowski UFC) oraz Andersonem Silvą.
W latach 2005–2007 był związany z International Fight League jako główny trener drużyny Toronto Dragons. Stoczył tam również dwa pojedynki (oba przegrane) ze srebrnym medalistą olimpijskim w zapasach Mattem Lindlandem oraz rewanżowe z Renzo Gracie. Po prawie 11 latach, 28 marca 2009 ponownie stoczył walkę w rodzimej Kanadzie nokautując Nabila Khatiba w 1. rundzie. Kilka miesięcy później pokonał byłego mistrza WEC Shoniego Cartera na punkty.