Gaspar de Quiroga y Vela (ur. 13 stycznia 1512 w Starej Kastylii, zm. 12 listopada 1594 w Sewilli) – hiszpański duchowny rzymskokatolicki, arcybiskup Toledo w latach 1577–1594, kardynał od 1578, inkwizytor.
Życiorys Pochodził z diecezji Ávila. W latach 30. XVI wieku studiował na Uniwersytecie w Salamance oraz w Colegio Mayor Santa Cruz w Valladolid. 13 kwietnia 1538 uzyskał tytuł doktora prawa kanonicznego. Następnie był profesorem w Colegio de San Salvador de Oviedo na Uniwersytecie w Salamance. W 1540 został wikariuszem generalnym archidiecezji Toledo i kanonikiem miejscowej kapituły katedralnej. Za pontyfikatu Pawła IV (1555–1559) był audytorem Hiszpanii w Trybunale Roty Rzymskiej. Podczas kilkuletniego pobytu w Rzymie poznał Ignacego Loyolę, założyciela zakonu jezuitów. W 1559 król Filip II Habsburg mianował go wizytatorem królestwa Neapolu. Po wypełnieniu tej misji został mianowany członkiem Rady Najwyższej i Generalnej Inkwizycji (tzw. Supremy) oraz doradcę Rady Kastylii (1563). W latach 1567–1571 i ponownie w 1586 był przewodniczącym Rady Włoch.