Obszerne dane pozwoliły na rekonstrukcję historii roślinności w Kotlinie Sandomierskiej i Pogórzu Przemyskim w epokach późnego zlodowacenia i holocenu. Znalazła wówczas ślady prehistorycznego osadnictwa ludzkiego na badanym obszarze.
Po uzyskaniu tytułu doktora otrzymała czteromiesięczne stypendium w Laboratorium Paleobotanicznym przy Muzeum Botanicznym w Bergen w Norwegii, gdzie zetknęła się ze światowej sławy specjalistą w dziedzinie czwartorzędu i geografii roślin, paleobotanikiem profesorem Knutem Faegri, który jest autorem fundamentalnych prac dotyczących badań nad pyłkami roślin. Podczas pobytu w Norwegii prowadziła prace badawcze nad zachowanymi śladami roślinności z epoki wczesnego holocenu na wyspie Lille Bukken w Lerøy koło Hordalandu, badania te miały ogromne znaczenie podczas próbą ponownego zalesienia wyspy.
Po powrocie do Krakowa kontynuowała procesy badawcze nad materiałami z Lerøy, wyniki jej prac zostały opublikowane w Norwegii. Równocześnie rozpoczęła prace nad historią roślinności okolic Krakowa w okresie młodszego dryasu i Atlantyku. Paleobotaniczne dane pokazały wówczas stopień intensywności powodzi wywoływanych przez wody Wisłę. Kazimiera Mamakowa przestawiła to zagadnienie w 1969 podczas kongresu Międzynarodowej Unii Badań Czwartorzędu w Paryżu.