Zajazd Aragoński (malt. Berġa ta’ Aragona, ang. Auberge D'Aragon) – jest jednym z ośmiu, zbudowanych na terenie Valletty, miejsc zamieszkania rycerzy zakonnych kawalerów maltańskich zajazdów z tzw. langues (grup językowych). Został zbudowany dla rycerzy z Aragonii, Nawarry i Katalonii za panowania Wielkiego Mistrza Pietro del Monte.
Zajazd Aragoński jest położony przy Triq l-Arċisqof (ang. Archbishop Street), naprzeciw prokatedry św. Pawła przy placu Misraħ Indipendenza. Budynek zachował się w prawie oryginalnym stanie. Miał być tylko tymczasowym miejscem stacjonowania hiszpańskich rycerzy. Historia Budynek został zaprojektowany przez Girolama Cassara, maltańskiego architekta i inżyniera wojskowego, który okresie od lat 60. do 80. XVI wieku zaprojektował oraz nadzorował budowę kilkudziesięciu najważniejszych budynków w stolicy Malty m.in. Pałac Wielkiego Mistrza, konkatedrę świętego Jana oraz Verdala Palace w Siġġiewi. Budowę zajazdu zakończono w 1571 roku. W czasie dużego trzęsienia ziemi, które nawiedziło Maltę w 1693, budynek został uszkodzony. W kolejnych latach zniszczenia naprawiono. Służył zakonowi do roku 1798, do rozpoczęcia francuskiej okupacji Malty, kiedy to został przejęty przez wojska Napoleona. W 1800 roku po zajęciu wyspy przez Brytyjczyków obiekt stał się siedzibą kwatermistrza.