W latach 1980–1983 dowódca 28 Korpusu Armijnego Centralnej Grupy Wojsk stacjonującej w Czechosłowacji, 1983–1985 dowódca 5 Armii Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego, 1985–1986 dowódca 40 Armii Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego (Ograniczony Kontyngent Wojsk Radzieckich w Afganistanie), od lipca 1986 do marca 1988 I zastępca dowodzącego wojskami Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Od kwietnia 1988 do sierpnia 1989 dowodzący wojskami Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego – wojskowy komendant Tbilisi; podczas zajmowania przez niego tego stanowiska doszło do demonstracji i masakry, w której zginęło 19 osób. W latach 1989–1992 szef Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa, a 192-1996 - Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej. Od 17 lipca 1996 do 23 maja 1997 minister obrony Federacji Rosyjskiej, 5 października 1996 mianowany generałem armii, 11 grudnia 1996 w związku z osiągnięciem granicy wieku służby wojskowej przeniesiony w stan spoczynku, stał się „cywilnym” ministrem obrony. 19 grudnia 1999 wybrany deputowanym Dumy Państwowej 3 kadencji z ramienia partii komunistycznej, członek Komitetu Dumy Państwowej ds. Weteranów. Po wystąpieniu z KPFR, 23 lutego 2002 wybrany przewodniczącym Ludowo-Patriotycznej Partii Rosji.