Udział w walce o niepodległe państwo arabskie W lipcu 1920 wojska francuskie opanowały terytorium Królestwa Syrii rządzonego przez Fajsala. Ogłoszona została jego detronizacja, zaś Dżamil Mardam został skazany na śmierć. Zdołał zbiec do Jerozolimy, gdzie pozostał do 1921, kiedy władze mandatowe ogłosiły amnestię powszechną. Przystąpił do podziemnej organizacji niepodległościowej kierowanej przez Abd ar-Rahmana Szachbandara. W 1922, podobnie jak jej przywódca, został oskarżony o kontakty z Amerykanami i dążenie do obalenia francuskiego mandatu. Musiał opuścić Syrię; na wygnaniu pozostał dwa lata, gdyż w 1924 ogłoszona została kolejna amnestia.
Po powrocie do kraju Mardam przystąpił do Partii Ludowej, której przewodził Szachbandar. Działała ona na rzecz uzyskania przez Syrię suwerenności i proklamowania monarchii, z Haszymitami jako dynastią panującą. Mardam należał do liderów największego powstania Arabów przeciwko mandatowi, które wybuchło w 1925. W jego majątkach w Ghucie k. Damaszku składowano broń i ukrywano poszukiwanych przez władze powstańców, Mardam brał też udział w przemycie broni z Palestyny. Po stłumieniu powstania został ponownie skazany na śmierć, zdołał jednak zbiec do Jafy.