Mirecki był orędownikiem idei utworzenia kongregacji benedyktyńsko-polskiej, idei powstałej jeszcze w drugiej połowie XVII w. Kongregacje takie za sprawą Soboru Trydenckiego funkcjonowały w Europie bardzo owocnie. Ostatecznie w 1709, za aprobatą papieską Klemensa XI zawiązano Kongregację Świętego Krzyża.
Od samego początku przystąpiły do niej opactwa świętokrzyskie, horodyskie, nieświeskie, mogileńskie, sieciechowskie, płockie i trockie. W opozycji stanęły jednak opactwa tynieckie i lubińskie, które dołączyły się dopiero po śmierci Mireckiego (1733) ale także pod naciskiem nuncjatury co stało się w latach 1736 i 1740.
Za zgodą konwentu koadiutorem Mireckiego został o. Ambroży Lipski profes świętokrzyski, prepozyt koniemłocki w latach 1702-32 a także prezydent generalny kongregacji. Nie dane mu było objąć opactwa, zmarł bowiem w roku 2 października 1732 r. będąc na kapitule w Horodyszczu i tam został pochowany.
Zawarcie kongregacji a następnie konkordat we Wschowie podpisany z inicjatywy nuncjatury papieskiej w roku 1737 kończy okres komendatariuszów, którzy — zachowując jedynie tytuł