Od listopada 1930 do października 1932 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej; wówczas odbył XI Kurs Normalny od 5 stycznia 1931 do 1 listopada 1932. Od 1 listopada 1932 jako major dyplomowany służby stałej piechoty został delegowany do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od czerwca 1934 dowódca batalionu 74 Górnośląskiego pułku piechoty. 27 czerwca 1935 został awansowany na stopień podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935. Od 4 lipca 1935 mianowany zastępcą dowódcy 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku. Od 1937 do 1939 pracował w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisku kierownika przedmiotu taktyk broni połączonych. Od wiosny 1939 służył w armii „Poznań” jako oficer do zleceń dowódcy, gen. Tadeusza Kutrzeby.
Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej, w tym w bitwie nad Bzurą i w obronie Warszawy, po której dostał się do niewoli niemieckiej. W okresie wojny był przetrzymywany w oflagach, w tym w Oflagu X B Nienburg (1939) i Oflagu X C Lubeka (1942). Po wojnie odzyskał wolność i powrócił do Polski.