Metoda Knoopa – jedna ze statycznych metod pomiaru twardości materiałów, opracowana przez Narodowe Biuro Standaryzacji (USA) w 1939 r. Jest bardzo podobna do metody Vickersa, różnica leży w geometrii wgłębnika - romboedrycznej piramidy diamentowej. Efektem jest odcisk o stosunku długości przekątnych 7:1. Zastosowanie nieco niższych nacisków jednostkowych niż w metodzie Vickersa umożliwiło zastosowanie metody Knoopa do pomiaru twardości cienkich warstw oraz materiałów kruchych, takich jak szkło czy ceramika. Wartość twardości wyznaczana jest według wzoru:
gdzie: HK – twardość Knoopa; F – obciążenie wgłębnika; d – długość dłuższej przekątnej odcisku;
Sposób pomiaru Pomiar tym sposobem polega na statycznym wciskaniu diamentowego ostrosłupa o podstawie rombu w płaską dostatecznie gładką powierzchnię przedmiotu. Przeciwległe krawędzie kąta bryłowego ostrosłupa tworzą różne kąty, przy czym kąt większy = 172° 30', a mniejszy = 130°. Obraz odcisku jest zawsze rombem o stosunku przekątnych równym 7.