Zgodnie z danymi zagranicznymi – ukazującymi duże zróżnicowanie etniczne – czułość autoprzeciwciał anty-Sa waha się w zakresie 31–44%, przy swoistości równej 92–98%. Zdaniem części badaczy, występowanie autoprzeciwciał anty-Sa/anty-MCV ma być związane z ostrzejszym przebiegiem RZS i większą dynamiką destrukcji stawów, a poziom tego markera ma korelować z aktywnością choroby i odpowiedzą na wybrane leki. Inni naukowcy nie podzielają opinii o przydatności diagnostycznej lub rokowniczej autoprzeciwciał anty-Sa/anty-MCV. Z uwagi na różnice etniczne w rozpowszechnieniu i użyteczności klinicznej autoprzeciwciał, w praktyce warto polegać na danych o zasięgu lokalnym.
Ocena laboratoryjna Autoprzeciwciała przeciw cytrulinowanej wimentynie zwykle poddawane są ocenie ilościowej w surowicy krwi przy pomocy testów immunoenzymatycznych. Antygenem umożliwiającym wychwycenie autoprzeciwciał z próbki badanej może być cytrulinowana wimentyna (tzw. antygen Sa) lub też zmutowana cytrulinowana wimentyna (MCV, ang. mutated citrullinated vimentin). Dlatego marker ten – zależnie od zastosowanej metody analitycznej – określany jest jako anty-Sa lub anty-MCV. Należy pamiętać, że wyniki uzyskane przy pomocy różnych testów diagnostycznych wykazują pewien stopień zróżnicowania.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Diagnostyka laboratoryjna Kategoria:Reumatologia