30 września 1919 został awansowany do stopnia podpułkownika żandarmerii z dniem 1 kwietnia 1920. W charakterze zastępstwa od 8 listopada 1920 był p.o. dowódcy dywizjonu żandarmerii nr 8 w Grudziądzu. Od 3 marcaDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 19 marca 1921 r., Nr 11, s. 499. (według innej wersji od 11 stycznia) do 16 czerwca 1921 dowódcą 2 dywizjonu żandarmerii w Lublinie.

W wydaniu z 27 września 1919 czasopisma „Myśl Niepodległa” ukazał się niepodpisany artykuł, którego autor dokonał krytyki przyjmowania do Wojska Polskiego byłych funkcjonariuszy (austriackiego) „państwa policyjnego” określonych jako „antyki kajzerlikowskie” (opisani zostali m.in. gen. mjr Eugeniusz Dąbrowiecki, płk Emil Tintz, rtm Babel von Fronsberg, rtm Zygmunt Manowarda). Hugonowi Babelowi zarzucono, że służąc w żandarmerii austriackiej w Żółkwi po wycofaniu się wojsk rosyjskich w okresie na przełomie 1915/1916 miał dokonywać rzekomo bezpodstawnych oskarżeń o sprzyjanie Rosjanom i zdradę stanu, w wyniku czego całe rodziny miały być wywożone do obozu internowania w Talerhof. Opisani w artykule oficerowie wytoczyli „Myśli Niepodległej” procesy sądowe na przełomie 1919/1920. W tej sprawie Oficerski Trybunał Orzekający wszczął dochodzenie.