Sad Allah al-Dżabiri, obok Haszima al-Atasiego, Dżamila Mardama, Farisa al-Churiego oraz Rijada as-Sulha był jednym z syryjskich delegatów na te negocjacje. Rozmowy zakończyły się podpisaniem traktatu gwarantującego Syrii niepodległość najpóźniej za 25 lat, w zamian za zawarcie z Francją sojuszu wojskowego i liczne koncesje na rzecz tego kraju. Traktat ten nigdy nie wszedł jednak w życie, gdyż nie został ratyfikowany przez parlament francuskiZdanowski J.: Historia Bliskiego Wschodu w XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2010, s. 93-94. ..
Zapowiedź uzyskania przez Syrię niepodległości sprawiła, że Blok Narodowy wygrał w 1936 wybory parlamentarne w Syrii, Haszim al-Atasi został prezydentem niesuwerennego kraju, następnie zaś wyznaczył na premiera Dżamila Mardama. Ten z kolei powierzył al-Dżabiriemu stanowisko ministra spraw wewnętrznych oraz ministra spraw zagranicznych. Pełniąc to stanowisko, al-Dżabiri wielokrotnie udawał się do Paryża, by doprowadzić do ratyfikacji traktatu z 1936. Jego spotkania z przedstawicielami francuskiego rządu nie przyniosły jednak rezultatów. Jako minister spraw wewnętrznych al-Dżabiri zwalczał separatystyczne ruchy alawicki (w rejonie Latakii, dawnym Państwie Alawitów) oraz druzyjski w Dżabal ad-Duruz.