14 listopada 1944 dobrowolnie odszedł ze stanowiska, został natomiast przewodniczącym syryjskiego parlamentu.
29 maja 1945, podczas nakazanego przez Charles'a de Gaulle'a bombardowania Damaszku, al-Dżabiri z ledwością uszedł z życiem ze swojego podpalonego i zniszczonego biura. Zbiegł do Libanu, skąd wezwał społeczność międzynarodową do powstrzymania francuskich działań w Syrii.
Ostatnie lata W październiku 1945 prezydent al-Kuwatli po raz drugi polecił al-Dżabiriemu utworzenie rządu, w którym polityk objął, oprócz stanowiska premiera, także teki ministra spraw zagranicznych i ministra obrony. Al-Dżabiri kierował ostatnimi francusko-syryjskimi rozmowami w sprawie zakończenia mandatu. Ostatecznie wojska francuskie opuściły kraj pod presją Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych 17 kwietnia 1946. Wtedy również al-Dżabiri utworzył swój kolejny gabinet, którego celem było sprawne zakończenie procesu przekształcania państwa zależnego w całkowicie niepodległe. W ciągu roku utworzone zostały podstawy armii syryjskiej, państwowe przedsiębiorstwa telekomunikacyjne, transportowe oraz syryjskie radio. Al-Dżabiri zmarł po dłuższej chorobie w 1947.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1947 Kategoria:Premierzy Syrii Kategoria:Syryjscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Syryjscy ministrowie spraw wewnętrznych Kategoria:Politycy Bloku Narodowego (Syria)