W sierpniu został naczelnikiem oddziału operacyjnego sztabu sił morskich Morza Czarnego i Azowskiego. Od listopada pełnił obowiązki dowódcy sił morskich Morza Kaspijskiego. Od stycznia 1920 był szefem sztabu sił morskich Morza Kaspijskiego. W styczniu 1923 r. został współpracownikiem morskiej komisji historycznej. Od czerwca tego roku pełnił funkcję sekretarza naukowego i redaktora ds. historii wojen światowej i domowej w zarządzie operacyjnym sztabu Armii Czerwonej. Jednocześnie wykładał na katedrze Floty Czerwonej w Wojnie Domowej w wojskowej morskiej szkole politycznej im. S.G. Roszala. W styczniu 1925 został wojskowym attaché morskim w ambasadzie ZSRR w Turcji. Od stycznia 1928 r. pełnił tę samą funkcję w Szwecji, zaś od lutego 1930 r. jednocześnie w Finlandii. Wobec wyznaczenia go do pracy w narkomacie spraw zagranicznych ZSRR w Moskwie odmówił powrotu do kraju w kwietniu tego roku, zostając w Sztokholmie. Od 1931 r. przebywał na emigracji w Belgii, a następnie we Francji. Był członkiem redakcji pisma „Czasowoj”, pisząc do niego artykuły. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., podjął kolaborację z Niemcami. Opracowywał prace dotyczące psychologii ludności Związku Radzieckiego.