Muhammad as-Sadr (ur. 1883 w Bagdadzie, zm. 1956) – iracki polityk, duchowny szyicki, jeden z przywódców społeczności szyitów irackich, premier Iraku w 1948.
Życiorys Był szyitą i synem duchownego tego wyznania, Husajna as-Sadra. Urodzony w dzielnicy Bagdadu tradycyjnie zamieszkiwanej przez wyznawców tego nurtu islamu, uzyskał wykształcenie religijne w szyickich szkołach w Nadżafie i w Karbali, a następnie pod kierunkiem ojca.
Zaangażował się w arabski ruch niepodległościowy i odegrał znaczącą rolę w przekonywaniu szyitów żyjących nad Eufratem do poparcia powstania antybrytyjskiego w 1920. Po stłumieniu powstania uciekł przez Syrię do Kairu, a stamtąd do Dżiddy; wrócił do Iraku w 1921, gdy król Fajsal I ogłosił powszechną amnestię. Nawiązał wówczas współpracę z Hamdim al-Badżahdżim, Mahdim al-Basirem oraz Jusufem as-Suwajdim, wspólnie z którymi opracował manifest wzywający Brytyjczyków do opuszczenia Iraku i rezygnacji z mandatu, by kraj mógł uzyskać całkowitą suwerenność. W 1922 przewodniczył spotkaniu polityków opozycyjnych, którzy wystosowali podobne wezwanie do króla Fajsala. Wkrótce po nim nastąpiły protesty przeciwko przybyciu do Bagdadu Wysokiego Komisarza brytyjskiego Percy'ego Coxa.