Do historii przeszły słowa wypowiedziane przez Aung Sana na zakończenie negocjacji: (). Rozumiane są one jako deklaracja równości narodów przyszłej Birmy i odejście od praktyki ekonomicznego zaniedbywania terenów górskich. Ostateczny tekst porozumienia podpisany został 12 lutego 1947 roku przez Aung Sana ze strony birmańskiej oraz przez 13 przedstawicieli Szanów, 6 delegatów Kaczinów i 3 Czinów. 4 obserwatorów kareńskich nie podpisało Porozumienia.
Porozumienie z Panglong thumb|Porozumienie z Panglong Porozumienie zawierało dziewięć uzgodnień: W kwestiach związanych z Obszarami Pogranicznymi wypowiadać się miał Doradca Gubernatora będący reprezentantem narodów zamieszkujących Obszary i wyznaczony przez Gubernatora na podstawie rekomendacji Najwyższej Rady Zjednoczonych Narodów Obszarów Górskich. Doradca ten miał też objąć stanowisko ministra bez teki w Radzie Wykonawczej Gubernatora. Sprawy związane z Obszarami Pogranicznymi miały się tym samym znaleźć w zakresie kompetencji Rady, a Doradca miał uzyskać prerogatywy podobne do posiadanych przez innych jej członków. Doradcę mieli wspierać dwaj Zastępcy, pochodzący z narodów, których nie był on członkiem. Zastępcy mieli się zajmować sprawami swoich narodów, a Doradca także sprawami narodów niemających swojej reprezentacji.