odróżniał jej karnację (zwaną żółtobrunatną) od czarnej, później stereotypowo przypisywanej ludom Afryki. Mimo to, na podstawie analizy ciała Baartman, Cuvier uznał ją za przedstawicielkę „prymitywnej” rasy buszmeńskiej, przygotowując grunt pod rozwój rasizmu naukowego.

Odlew ciała Sawtche i jej szkielet wystawiane były w galerii antropologii fizycznej utworzonego w 1937 roku paryskiego Musée de l’Homme. Dopiero w 1974 zostały ostatecznie przeniesione do magazynów muzeum (odlew wystawiany był jeszcze przez dwa lata w sali prehistorii). W 1994, odlew i szkielet opuściły magazyny z okazji prezentacji wystawy Rzeźba etnograficzna XIX wieku, od Hotentockiej Wenus do Tehury Gauguina najpierw w Musée d’Orsay, następnie w Arles.

Pogrzeb po latach Od początku lat czterdziestych pojawiały się sporadyczne prośby RPA o zwrócenie szczątków Sawtche Baartman. W 1994 roku, krótko po zakończeniu apartheidu, lud Khoikhoi zwrócił się z apelem do Mandeli o zażądanie zwrotu szczątków Sawtche, by móc ofiarować jej pogrzeb i przywrócić godność. Mobilizacja obywateli RPA była tak wielka, że Sawtche stała się mitem wielu artystów. Bardzo dużą rolę odegrał w niej wiersz A poem for Sarah Bartman południowoafrykańskiej pisarki , opublikowany w 1998 roku.