Jeszcze we wrześniu 1953 rząd al-Dżamalego zniósł cenzurę prasy i zakończył stan wyjątkowy w kraju (wprowadzony rok wcześniej), znosząc ograniczenia w działalności partii politycznych. Nadal jednak szczególnie kontrolował Iracką Partię Komunistyczną i związki zawodowe. Gdy w Basrze wybuchł strajk robotników naftowych, w prowincji wprowadzony został stan wyjątkowy. W grudniu 1953 premier przedstawił dalsze projekty działań, w tym umiarkowane reformy systemu opodatkowania oraz ograniczoną reformę rolną. Nawet te plany zostały oprotestowane przez posiadaczy ziemskich i gabinet utrzymał się tylko dzięki poparciu Nuriego as-Sa’ida i jego partii. Z jeszcze większym sprzeciwem spotkał się plan reformy administracyjnej, która oznaczałaby rozbicie tradycyjnych sieci klientelizmu utrzymujących się od początku istnienia państwa irackiego. W oczach wpływowych sunnitów reforma oznaczałaby także konieczność podzielenia się stanowiskami z szyitami. Równocześnie rząd al-Dżamalego pracował nad powołaniem do życia antykomunistycznego sojuszu Iraku z Turcją i Pakistanem, co ogłosił do wiadomości publicznej w lutym 1954.