Wiek XIX i później Groch ze słoniną jadany był w XIX wieku przez ludzi zupełnie niskiego stanu. Ilustruje to pieśń kolędników z Kaszub, odnotowana przez Zygmunta Glogera:
Nadal pojawiały się także przekazy, w których groch ze słoniną występował wprawdzie jako tradycyjna potrawa polska, ale wypierana ze stołów przez zagraniczne obyczaje kulinarne. W dziele Jan z Tęczyna Julian Ursyn Niemcewicz przedstawił groch ze słoniną jako element dawnej polskiej tradycji szlacheckiej i magnackiej:
Groch ze słoniną jako potrawę odchodzącą w przeszłość wymienia także Józef Ignacy Kraszewski w (fikcyjnym) opisie uczty wydanej przez księcia Konstantego Ostrogskiego na zamku w Dubnie:
Jeśli chodzi o książki kucharskie, to przepisy na tę potrawę podaje Maria Ochorowicz-Monatowa, choć nie używa już jej historycznej nazwy:
Z kolei bardzo popularne książki kucharskie Marii Marciszewskiej Kucharka szlachecka i Lucyny Ćwierczakiewiczowej 365 obiadów za pięć złotych nie podają przepisów na żadne danie podobne do grochu ze słoniną.