Kierowana przez niego partia pierwszy raz wzięła udział w publicznych protestach antyrządowych w 1952. W 1955 baasiści brali udział w protestach po utworzeniu Paktu Bagdadzkiego; po tych wydarzeniach 22 przywódców organizacji, na czele z ar-Rikabim, zostało aresztowanych. Z kolei w 1957 przystąpiła do Frontu Jedności Narodowej, opozycyjnego względem rządu Nuriego as-Sa’ida. Front był luźną koalicją grupy partii o profilu demokratycznym i lewicowym, domagającą się respektowania w Iraku zasad demokracji, poszanowania konstytucji, zachowania neutralności, opuszczenia Paktu Bagdadzkiego oraz zniesienia stanu wyjątkowego. Wstępując do Frontu, partia Baas była nadal organizacją o marginalnym zasięgu; liczyła mniej niż 300 członków. Programowo różniła się od macierzystej organizacji powstałej w Syrii, akcentowała bowiem panarabizm zdecydowanie silniej niż socjalizm, który był znacznie mniej istotną i mniej sprecyzowaną częścią jej programu.