W 1911 roku wyszła drugi raz za mąż, za Jana Hruszkę, który poległ podczas I wojny światowej w 1915 roku pod Brześciem Litewskim. Urodził się 11 listopada 1883 roku i pochodził z okolic Głubczyc. Mieli dwóch synów, Antoniego i Józefa, którzy zmarli bezdzietnie. Józef brał udział w powstaniach śląskich, a Antoni po wybuchu II wojny światowej został wcielony do Wehrmachtu – przedostał się później do 1 Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka.
Trzeci raz wyszła za mąż w 1920 roku (bądź w 1922 roku), za Karola Koniarka, urzędnika kopalni. Zmarł śmiercią naturalną w 1940 roku.
Mieszkała m.in. w położonym na terenie dawnej gminy Bogucice Drajoku, a od 1922 roku aż do swojej śmierci przy dawnej ulicy Franciszka 4 w Katowicach (późniejsza ulica Z. Koniarkowej).
Była katoliczką, szczególnie zasłużoną w szerzeniu kultu maryjnego w Bogucicach. Była obdarzona dobrą pamięcią i interesowała się literaturą polską. Znała na pamięć liczne utwory polskich wieszczów, które wykorzystywała podczas swoich przemówień na wiecach i na zebraniach. Miała w zwyczaju chodzić w stroju śląskim i w takim też została pochowana.
Przyjaźniła się z żoną Wojciecha Korfantego, Elżbietą Korfantową.
Upamiętnienie Imieniem Zofii Koniarkowej została nazwana katowicka ulica, położona w dzielnicy Bogucice, łącząca ulice W. Wróblewskiego i ks. L.