W drugiej połowie lat 80 XX w. pracował w Zespole Transplantologicznym kierowanym przez prof. J. Wallworka, gdzie awansował na stanowisko kierownika Zespołu Transplantacyjnego University of Cambridge. Po powrocie do Zabrza kontynuował pracę przy realizacji programu rozwoju transplantologii serca oraz serca i płuc. Kierował m.in. projektami badawczymi: Transplantation of a diseased heart (Przeszczep uszkodzonego serca), Optimalization of donor heart storage conditions (Optymalizacja sposobu konserwacji serca dawcy), Fibrin Glue and adhesion formation (Klej fibrynowy a powstawanie zrostów).
Uczestniczył w założeniu w 1991 Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii w Zabrzu, kierowanej przez Zbigniewa Religę. Został dyrektorem naukowym jej ośrodka badawczego. W 1993 r. obronił z wyróżnieniem pracę doktorską pt. Ocena przeszczepów allogennych tętnic szyjnych konserwowanych metodą krioprezerwacji u psów, promotorem Z.Religa. W 2005 roku habilitował się w Instytucie Kardiologii w Warszawie dysertacją pt.