Po upadku tegoż gabinetu nowy premier Muzahim al-Badżahdżi ponownie powołał al-Umariego na stanowisko ministra spraw wewnętrznych, jednak w październiku 1948 jego miejsce zajął Umar Nazmi.
W lipcu 1952 regent Abd al-Ilah powierzył mu misję utworzenia nowego rządu. Krok ten uzgodniony był z poprzednim premierem, najbardziej wpływowym irackim politykiem Nurim as-Sa’idem. Ustąpił on ze stanowiska premiera, zamierzał jednak nieformalnie kierować działalnością nowego gabinetu, a w szczególności zadbać, by wynik planowanych na 1952 wyborów do irackiego parlamentu był korzystny dla jego ugrupowania. Przeciwko rządowi zorganizowała się opozycja, w której największe znaczenie miała Iracka Partia Komunistyczna i kierowana przez nią organizacja Bojownicy o Pokój oraz sojusz lewicowo-demokratycznych partii skupionych w Komitecie Łączności. Doszło do ulicznych protestów antyrządowych. W październiku 1952 regent stracił do al-Umariego zaufanie i zaczął poszukiwać nowego kandydata na premiera. Mustafa al-Umari podał się w tej sytuacji do dymisji.