fundacja przykościelnego przytułku dla potrzebujących w Zarzeczu, czy ofiary finansowe w celu wybudowania neoromańskiej świątyni w Zarzeczu przez Bolesława i Bronisławę Drohojowskich w końcu XIX w., konsekrowanej przez późniejszego kardynała bpa Albina Dunajewskiego, w obecności już dzisiaj świętego oraz patrona archidiecezji przemyskiej – bpa Józefa Sebastiana Pelczara w 1880 r.Kronika Dyecezyji Przemyskiej, rok VII, zeszyt 8, Przemyśl 1907, s. 315.
Pierwsze nabożeństwa liturgiczne w Cieszacinie Wielkim były sprawowane na werandzie dworskiej posiadłości Drohojowskich od lata 1940 r. Inicjatywa kultu wyszła od mężczyzn pracujących przy budowie fortyfikacji wojskowych na granicy pomiędzy Cieszacinami w latach 1940–1944. Pierwsze Eucharystie co niedziele sprawował dla tzw. junaków, najpierw ks. Zygmunt Targosz, a później ks. Władysław Kokoszka i ks. Stanisław Przybyło. Na nabożeństwach gromadzili się oprócz pracowników także wszyscy mieszkańcy Cieszacina Wielkiego. Frekwencja zawsze wyniosła ponad 500 osób. Wraz z ukończeniem prac, zaprzestano także sprawowania Eucharystii.
Pierwsze korespondencyjne starania w kierunku utworzenia w Cieszacinie Wielkim wikariatu eksponowanego od parafii Zarzecze pochodzą z 1957 r.Archiwum Kurii Metropolitarnej w Przemyślu, bs, d17.