Przyczyną zatonięcia było wadliwe działanie zaworu czerpni powietrza do przedziału maszynowego.
Po wydobyciu okrętu 13 września tego samego roku, jednostka została odholowana do Portsmouth, gdzie 15 listopada została oficjalnie wycofana ze służby i poddana remontowi. Koszt remontu wynosił 1,4 mln dolarów (prawie ¼ kosztu budowy). 9 lutego 1940 roku okręt został przemianowany na USS „Sailfish” (pol. żaglica), a 15 maja 1940 roku ponownie przyjęty do służby. Po wybuchu wojny na Pacyfiku, „Sailfish” wziął udział w działaniach podwodnych na tym akwenie, przeprowadzając łącznie 12 patroli bojowych. Operując z bazy Fremantle w Australii, a przede wszystkim z Pearl Harbor na Hawajach, zatopił według oficjalnych informacji siedem jednostek japońskich o łącznej pojemności 45 029 ton, w tym 4 grudnia 1943 roku lotniskowiec eskortowy „Chūyō”. Na pokładzie tego ostatniego znajdowało się m.in. 21 transportowanych do Japonii amerykańskich jeńców wojennych z zatopionego bliźniaczego okrętu podwodnego USS „Sculpin” (SS-191) (jeden przeżył zatopienie).