Pożar Poznania (także: Wielki Pożar) – pożar, który wybuchł 11 czerwca 1590 i zniszczył dużą część Starego Miasta w Poznaniu, zwłaszcza ówczesną dzielnicę żydowską.
Pożar wybuchł w drewnianym domu Żyda o nazwisku Siekina, który trudnił się w tym czasie wytapianiem wosku. Z uwagi na prawie całkowicie drewnianą zabudowę dzielnicy żydowskiej pożar rozprzestrzenił się błyskawicznie na okoliczne domy, zamieszkałe przez Żydów. W płomieniach stanęły prawie całe ulice: Żydowska, Szewska i Wielka. Bardzo szybko uderzono w dzwony - na ratunek przybyła licznie chrześcijańska ludność miasta, ale z uwagi na obawę rozbojów, Żydzi zatarasowali dostęp do większości domów i uniemożliwili skuteczną akcję gaśniczą. Spłonęło 75 domów żydowskich (m.in. cała ulica Szewska i jedna strona Wronieckiej), Stara Synagoga, jak również niektóre z baszt miejskich, a nawet kilka kramów na RynkuPoznańskie Historie.