Ze względu na rozleglejsze kontakty handlowe państwa egipskiego, wzrosło także użycie monet.
Podczas panowania perskiego, Egipt coraz bardziej integrował się z ówczesnym światem, kontynuując zapoczątkowany podczas Ramessydów kierunek zmian socjoekonomicznych, które prowadziły do większych kontaktów z państwami basenu Morza Śródziemnego.
Za czasów Ptolemeuszy rozwinięto sieć szlaków handlowych. Jednym z większych sukcesów tego okresu jest odtworzenie drogi łączącej Nil z portami położonymi nad Morzem Czerwonym, które było możliwe dzięki działaniom Ptolemeusza IIManning, Morris 2005, s. 166.
Jako że podstawą ówczesnej gospodarki było rolnictwo, jednym z kluczowych elementów wpływających na cykl ekonomiczny starożytnego Egiptu stanowił poziom Nilu. Poziom corocznych wylewów Nilu różnił się między sobą, co było efektem dłuższych cykli klimatycznych, które okresowo wpływały na gospodarkę rolną. Dlatego ważną rolę w zabezpieczeniu państwa w okresach suchych odgrywały ośrodki administracyjne, należące zarówno do władcy, jak i świątyń. Nie był to system monolityczny, lecz kompleksowa sieć autonomicznych placówek administracji, zajmujących się zbieraniem przychodów, rozdzielaniem płac oraz magazynowaniem i dystrybucją zbiorówKemp 2009, s.