W latach 1932–1945 Mongolia graniczyła z Mandżukuo, a w latach 1936–1945 i z Mengjiang (utworzone na terytorium Mongolii Wewnętrznej) – marionetkowymi państwami zależnymi od Japonii. W 1939 doszło do konfliktu granicznego, który przekształcił się w krótkotrwałą wojnę, w której stroną atakującą terytorium Mongolii była armia Japonii wspierana przez armię Mandżukuo. Terytorium Mongolii broniła radziecka Armia Czerwona wspierana przez armię Mongolskiej Republiki Ludowej. W decydującej bitwie nad Chałchin-Goł siły Japonii i Mandżukuo poniosły klęskę. W 1945 Mongolia brała udział, po stronie ZSRR, w wojnie radziecko-japońskiej walcząc z wojskami Japonii, Mandżukuo oraz Mengjiang. Po porażce Japonii i jej sojuszników władze Mongolii podniosły kwestię zjednoczenia ziem mongolskich poprzez przyłączenie do Mongolskiej RL terenów Mongolii Wewnętrznej (nazywanej przez władze mongolskie „Mongolią Południową”). Ze swojej strony Chiny do czasu zwycięstwa komunistów nigdy nie uznały niezależności Mongolii.

W Mongolii w 1945 przeprowadzone jedyne w historii tego kraju referendum, które (oficjalnie) z wynikiem 100% głosów potwierdziło chęć zachowania niezależności Mongolii od Chin.