Wanda Jerominówna (ur. 18 listopada 1888 w Warszawie, zm. po 18 października 1944 w KL Ravensbrück) – polska taterniczka, jedna z najwybitniejszych wspinaczy przed I wojną światową.
Życiorys Od 1908 r. była członkiem Sekcji Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego. Wspinała się m.in. z Aleksandrem Znamięckim, Mariuszem Zaruskim, Mieczysławem Świerzem oraz braćmi Aleksandrem i Kazimierzem Schielami.
W latach 1908–1912 uczestniczyła w przejściach nowymi drogami na Rumanowy Szczyt, Żabią Lalkę, Chłopek, Mnich (jako druga kobieta), Kozi Wierch, Smoczy Szczyt i Wysoką. Jej najwybitniejszym osiągnięciem było pierwsze wejście na Igłę w ŻabiemPozostali członkowie zespołu: Mieczysław Białkowski, Włodzimierz Boldireff, Janusz Chmielowski, Gyula Komarnicki, Roman Kordys i Jan Nowicki., (obecnie Apostoł I w Grani Apostołów). Później turnię tę nazwano jej imieniem, po niemiecku Wandaturm i po węgiersku Wanda-torony. Za najtrudniejsze pierwsze wejście taterniczki uważa się drogę wprost od wschodu na Przełęcz nad Czerwonym Żlebem między Szatanem a Pośrednią Basztą (Grań Baszt)Z Mariuszem Zaruskim i Aleksandrem Znamięckim. Uczestnicy tego przejścia omal nie zginęli, napotkane trudy i niebezpieczeństwa Mariusz Zaruski opisał w opowiadaniu „Walka na śmierć”.