Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem 5 batalionu sanitarnego. W sierpniu 1925 został przydzielony do Oficerskiej Szkoły Administracji w Krakowie na stanowisko lekarza szkoły i wykładowcy higieny. Został awansowany na stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. W 1928, 1932 był oficerem 20 pułku piechoty Ziemi Krakowskiej. Z dniem 1 stycznia 1934 został przeniesiony do Szefostwa Sanitarnego Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie na stanowisko kierownika referatu ogólno-organizacyjnego. Służbę na tym stanowisku pełnił do wybuchu II wojny światowej. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 2. lokatą w korpusie oficerów zdrowia, grupa lekarzy. Od 1 do 17 września 1939 pełnił obowiązki szefa sanitarnego OK V. 18 września 1939 przekroczył granicę z Rumunią i został internowany na jej terytorium. Przebywał między innymi w obozach w Călimănești i Târgoviște. W maju 1941 został ewakuowany na Środkowy Wschód, gdzie został zaliczony do rezerwy personalnej (II grupa oficerska). W 1947 wrócił do Polski.
Zmarł 30 października 1960 i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.