Został starszym asystentem w Zakładzie Technologii Organicznych Politechniki Warszawskiej. Równolegle od września 1935 został zatrudniony jako referendarz kontraktowy w Dziale Badań Pirotechnicznych w ramach Laboratorium Pirotechnicznego Instytutu Technicznego Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych, działającego w Zakładach Amunicyjnych „Pocisk” w Rembertowie. Po przeprowadzce z Poznania do Warszawy, działał w Aeroklubie Warszawskiim, gdzie m.in. uczył pilotażu lotniczego swojego kolegę z pracy, Tadeusza Urbańskiego.
Został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy w korpusie oficerów aeronautyki ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 45. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki (od 1937 korpus oficerów lotnictwa).
Po wybuchu II wojny światowej 1939 w okresie kampanii wrześniowej był zmobilizowany jako porucznik rezerwy do 3 pułku lotniczego. Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez Sowietów i przewieziony do obozu w Kozielsku. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940.