Aleksandra Wańkowicza w Toruniu, startując z Władysławem Kubicą na balonie „Sanok”: w edycji VIII w dniu 17 maja 1936 (lot do celu); w edycji IX w dniu 30 maja 1937 (lot ograniczony do 100 km). Został zwycięzcą Lwowskich Zawodów Balonowych 16 czerwca 1938, pilotując balon „Sanok” z kpt. Adamem Bieniaszem, docierając aż na obszar przygraniczny w pobliże wsi Wołkowce i Dźwinogród, a tym samym uzyskując najdalszy przelot i wygrywając rywalizację.
W 1932 był oficerem w 2 batalionie balonowym w Jabłonnie. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 16. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa. W tym samym miesiącu pełnił służbę na stanowisku dowódcy 3 kompanii balonów zaporowych w 2 batalionie balonowym w Legionowie.
W tej funkcji był zmobilizowany przed wybuchem II wojny światowej 1939. Uczestniczył w kampanii wrześniowej. 27 sierpnia 1939 kompania przeszła rzutem kołowym do Warszawy, zajmując stanowiska operacyjne na lewym brzegu Wisły – zgodnie z planem Dowództwa Obrony Przeciwlotniczej Warszawy. Dokładne położenie posterunków nie jest znane. 7 września kompania została skierowana do Lublina. Jej dalsze losy nie są znane. Po agresji ZSRR na Polskę została wzięta do niewoli radzieckiej, a jej oficerowie przewiezieni do obozu w Kozielsku.