Każda z wymienionych struktur prowadzi odrębne operacje i utrzymuje własną sieć tajnych współpracowników, każda funkcjonuje, niezależnie od oficjalnych zadań, jako policja polityczna inwigilująca społeczeństwo i prowadząca działania przeciwko organizacjom uznanym za antyrządowe, w tym organizacjom zajmującym się obroną praw człowieka. Osoby zatrzymane przez jedną z agencji bezpieczeństwa sądzone były przez sądy wojskowe lub naczelny sąd bezpieczeństwa państwowego, w warunkach niegwarantujących sprawiedliwego postępowania. Szczególną rolę Wywiad Wojskowy odegrał podczas syryjskiej interwencji w Libanie; jego struktura w tym kraju, działając faktycznie niezależnie od centrali w Damaszku, była jednym z kluczowych narzędzi prowadzenia syryjskiej polityki dominacji w Libanie. Na czele libańskich struktur wywiadu stał najpierw gen. Ghazi Kanaan, a po nim Rustum Ghazala. Szerokie kompetencje i faktyczną bezkarność gwarantował funkcjonariuszom agencji wywiadowczych obowiązujący w Syrii w latach 1963-2011 stan wyjątkowy.
Od lat 70. XX wieku na stanowiskach dowódczych w Wywiadzie Wojskowym służą wyłącznie alawici.
W 2011 i 2012 Wywiad Wojskowy brał udział w tłumieniu protestów przeciwko rządom Baszszara al-Asada, które następnie przerodziły się w wojnę domową.