Klasyfikacja W literaturze można znaleźć wiele propozycji dotyczących klasyfikacji zaburzeń wymowy. Według Haliny Spionek, zaburzenia powinno się rozstrzygać z dwóch punktów widzenia: od strony objawów, zwracając uwagę na dźwiękową postać, mianowicie wymowę, od strony przyczyn i mechanizmów, które prowadzą do owych odstępstw. Pierwsze podejście dąży do opisu wymowy u danego dziecka, charakterystyki, w jaki sposób realizuje ono dane szeregi głosek oraz poszczególne głoski. Drugie podejście dąży do ustalenia, skąd pochodzi dane odstępstwo. Wymaga ono przede wszystkim dalszych podziałów, a zwłaszcza odróżnienia spraw pochodzenia obwodowego i ośrodkowego. Zaburzenia obwodowe to te, w których przyczyna leży na obwodzie, to znaczy w obrębie analizatora słuchowego lub w narządach, które wykonują ruchy mowne i odbierają czucie tych ruchów, a więc w nieprawidłowej budowie analizatora artykulacyjnego. Brak dokładnej sygnalizacji z obwodu, powoduje, że dziecko nie może trafić językiem w odpowiednie miejsce artykulacji, czasem musi pomagać sobie palcami. Zaburzenia ośrodkowe mają swoje przyczyny w nieprawidłowej strukturze i funkcji ośrodkowego układu nerwowego, konkretnie w ośrodkach mowy w mózgu. Sprawa może dotyczyć ośrodków odbiorczych lub nadawczych, lub ich współpracy.