Zupełnie inne podejście klasyfikacyjne przedstawia Leon Kaczmarek. Za podstawę podziału przyjmuje on tekst przekazu słownego. W każdej wypowiedzi wyróżnić można trzy części składowe: treść, formę językową i substancję. Stąd wyróżnia się zaburzenia treści, zaburzenia języka i zaburzenia substancji. Zaburzenia treści dotyczyć mogą procesu uogólniania i abstrakcji, logiki w budowanych tekstach oraz ukierunkowania w myśleniu. Zaburzenia języka obejmują przede wszystkim przypadki braku mowy, czyli niemoty, a dalej afazję, alalię, agramatyzm. Zaburzenia substancji występują w dwóch płaszczyznach: suprasegmentalnej tzn. dotyczącej akcentu, melodii i rytmu; segmentalnej tzn. dotyczącej głosek, które obejmują wady wymowy niezależne od pochodzenia oraz błędy wymowy. Leon Kaczmarek sklasyfikował zaburzenia ze względu na liczbę wadliwie wypowiadanych fonemów. W tym przypadku wyróżnia się dyslalię:
jednoraką – gdy nieprawidłowa jest realizacja jednej głoski (np. wada wymowy r), wieloraką – gdy zaburzona jest realizacja kilku głosek (np.