Historia Odkrycie podczerwieni w roku 1800 przypisuje się brytyjskiemu astronomowi sir Williamowi Herschel. Stworzył on urządzenie zwane spektrometrem służące do pomiaru wielkości energii promieniowania przy różnej długości fal. Instrument składał się z trzech części. Pierwszym był pryzmat skupiający promienie słoneczne, kierujący i rozpraszający je na kolory na stole, drugim był niewielki panel z kartonu ze szczeliną na tyle wąską, by tylko jeden kolor mógł przez nią przejść, a trzecim szklane termometry rtęciowe. Dzięki temu doświadczeniu Herszel stwierdził, że czerwone światło ma najwyższy stopień zmiany temperatury spośród spektrum światła, jednak ogrzewanie na podczerwień nie było powszechnie stosowane aż do II wojny światowej. Podczas II wojny światowej ogrzewanie podczerwienią zaczęło być szerzej stosowane i znane. Główne zastosowanie znalazło przy obróbce wykańczającej metali, zwłaszcza do utwardzania oraz suszenia farb i lakierów stosowanych na sprzęcie wojskowym. Bloki lamp były używane z powodzeniem, choć jak na dzisiejsze standardy, ich wydajność była bardzo niska. Technika ta oferowała znacznie krótszy czas schnięcia niż paliwowe piece konwekcyjne paliwa w tamtym czasie. Problem wąskiego gardła w produkcji został złagodzony i dostawy sprzętu dla sił zbrojnych zostały utrzymane.