Rz 1) i podarował rękopis Trinity College w Dublinie.
Rękopis został wykorzystany przez Erazma w jego trzecim wydaniu greckiego Novum Testamentum omne (1522). Erazm określał rękopis mianem Codex Britannicus. Erazm podejrzewał, że rękopis został sporządzony tylko po to, aby uwiarygodnić wariant Wulgaty. Isaac Newton podejrzewał natomiast, że Codex Britannicus nie istniał. Zwolennicy Textus receptus broniący autentyczności Commy zazwyczaj zaprzeczają, aby Erazm miał się posłużyć tym właśnie rękopisem i twierdzą, że Codex Britannicus to jeszcze inny rękopis. Grantley McDonald stwierdził, że chodzi im tylko o to, aby zwiększyć w ten sposób liczbę rękopisów zawierających Commę Johanneum.
Johann Jakob Wettstein wciągnął rękopis na listę rękopisów Nowego Testamentu. Tekst rękopisu skolacjonował Orlando Dobbin w 1854 roku. C.R. Gregory widział go w 1883 roku. W 1908 roku Gregory nadał mu siglum 61.
Obecnie przechowywany jest w bibliotece Trinity College (Ms. 30) w Dublinie.
Zobacz też Lista kodeksów minuskułowych Nowego Testamentu Textus receptus
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Tekst rękopisu New Testament, Codex Montfortianus Trinity College, Dublin
Listy rękopisów
Introdukcje do krytyki tekstu NT
Inne
Linki zewnętrzne
Kategoria:Minuskułowe rękopisy NT Kategoria:Manuskrypty biblijne z XVI wieku