Getto w Baranowie Sandomierskim – getto żydowskie w Baranowie Sandomierskim, utworzone przez Niemców, istniejące od czerwca do końca lipca 1942 roku.
Historia Na terenie Baranowa Sandomierskiego w roku 1940 rozpoczęto prześladowanie mieszkających tam Żydów, zmuszając ich m.in. do niewolniczej pracy przy budowie dróg i do prac leśnych. Nadal jednak mieszkali oni w swoich dotychczasowych miejscach zamieszkania. W 1941 roku do Baranowa Niemcy przesiedlają Żydów z Biesiadki, Dębia, Huta Komorowska, Płaszowa, Mielca. Getto zostało utworzone 3 czerwca 1942, zajmowało obszar o powierzchni 1 ha. Początkowo przebywali w nim tylko Żydzi z terenu miejscowości, ale 19 lipca 1942 przybył do getta transport Żydów z Tarnobrzega, Rozwadowa (600 osób) i okolicznych miejscowości. Po przybyciu tego transportu w getcie przebywało ponad 2 tys. osób. Mieszkańcy getta wykonywali prace drogowe i leśne.
Po utworzeniu getta Żydzi zaczęli organizować kryjówki. Do ucieczek zachęcał przewodniczący Judenratu, Mordechai Gross.