thumb|Żydzi bełżyccy Getto w Bełżycach – getto żydowskie w Bełżycach, utworzone przez Niemców w czasie II wojny światowej, istniejące w latach 1940–1943.
Historia Zarządzeniem hitlerowskiego starosty powiatu lubelskiego zostało utworzone w grudniu 1940 w rejonie ówczesnej ul. Południowej (obecnie ul. Tysiąclecia) getto żydowskie. W początkowym okresie w getcie umieszczono mieszkańców miasta i okolicznych miejscowości. Następnie zwożono Żydów z innych części Polski i Europy.
Pierwszy transport Żydów ze Szczecina przybył 25 lutego 1940 roku. Liczył 300 osób. Drogę ze stacji kolejowej w Motyczu do Bełżyc przebyli pieszo eskortowani przez policję żydowską, pod nadzorem Niemców. 360 Żydów z Krakowa dotarło do getta w lutym 1941 roku. W marcu 1941 roku przywieziono jeszcze 160 Żydów z Krakowa i ok. 500 z Lublina. Z powodu skrajnie złych warunków sanitarnych i przeludnienia (4854 osób, a więc o 2754 osób więcej niż we wrześniu 1939 roku) w lecie 1941 roku wybuchła epidemia tyfusu, która zdziesiątkowała mieszkańców getta. W maju 1942 roku przybył do Bełżyc transport Żydów – obywateli niemieckich z Saksonii i TuryngiiStanisław Jadczak, Bełżyce. Monografia miasta i gminy, Bełżyce 2002, s.