Schronisko to – niewielka, drewniana budowla, licząca zaledwie kilka miejsc noclegowych, spłonęło w 1921 r.
Już w następnym roku wybudowano nowe, również drewniane, lecz większe schronisko, dysponujące miejscami dla 36 osób. Szybki rozwój alpinizmu, zwłaszcza po II wojnie światowej spowodował, że i ono wkrótce okazało się zbyt małe. Już ok. 1960 r. było wiadomo, że konieczna jest budowa nowego, znacznie większego schroniska.
Prace na jednej z najwyżej wówczas położonych budów w Europie rozpoczęto wiosną 1968 r. Jedynie kamień budowlany pozyskany został na miejscu. Reszta materiałów w ilości 170 ton została dostarczona na plac budowy śmigłowcami, często w skrajnie złych warunkach pogodowych. Ostatni kamień wmurowano 14 września 1968 r. Prace wykończeniowe we wnętrzach wykonane zostały wiosną następnego roku. Już 22 czerwca 1969 r. obiekt oddano do użytku alpinistom. Uroczystości inauguracyjne miały miejsce 16 września tegoż roku. Stary obiekt rozebrano.