Obrożnik arktyczny (Dicrostonyx groenlandicus vinogradovi) – podgatunek obrożnika grenlandzkiego, gryzonia z podrodziny karczowników (Arvicolinae) w rodzinie chomikowatych (Cricetidae), występujący na wyłącznie na Wyspie Wrangla w rosyjskiej Arktyce.
Historia Obrożnik arktyczny został opisany naukowo w 1948 roku przez S. Ogniowa. Badania genetyczne i morfologia wskazują, że jest to gatunek odrębny od obrożnika tundrowego (D. torquatus), prawdopodobnie w związku z izolacją Wyspy Wrangla; jednak niektórzy autorzy nie uznają tego taksonu za odrębny gatunek lecz za podgatunek Dicrostonyx groenlandicus zaznaczając że zachodzi potrzeba bardziej szczegółowych badań.
Biologia Obrożniki arktyczne zamieszkują tundrę Wyspy Wrangla. W lecie występują na różnych terenach, preferując suche, skaliste zbocza dolin rzecznych z obfitą roślinnością; unika miejsc podmokłych. Często występuje razem z lemingiem wyspowym (Lemmus ognevi), zwierzęta te także wspólnie zimują. Żywi się fragmentami krzewów i trawami. Od końca czerwca do sierpnia magazynuje pożywienie na zimę, zapasy roślin mogą sięgać 10 kg. Buduje jednopoziomowe, dosyć płytkie (~25 cm), ale rozległe sieci korytarzy, mające powierzchnię do 30 m² i do 30 wejść.