Walenty Starczakow (ur. 6 października 1906 w Tbilisi, zm. 2 grudnia 1999) – naukowiec pracujący w dyscyplinie nauk technicznych o specjalności przekładniki elektryczne i materiałoznawstwo elektrotechniczne.
Życiorys Syn Jerzego. Od czasów rewolucji październikowej zamieszkał z rodzicami w Warszawie, gdzie ukończył gimnazjum, szkołę średnią i studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej – w 1935 roku. Po studiach pracował w warszawskiej fabryce aparatury elektrycznej K. Szpotański i s-ka, pod kierunkiem profesora Stanisława Szpora.
W październiku 1945 roku rozpoczął pracę na Wydziale Elektrycznym Politechniki Łódzkiej w Katedrze Podstaw Elektrotechniki na stanowiskach kolejno: starszego asystenta, adiunkta i docenta.
W okresie od 1 października 1957 do 30 września 1971 kierował Katedrą Elektrotechniki Ogólnej. Dzięki niemu Katedra ta stała się cenionym ośrodkiem naukowym, zajmującym się przekładnikami. Jest autorem wielu publikacji z dziedziny przekładników, twórcą polskiej szkoły przekładnikowej. 24 kwietnia 1967 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk technicznych. Był prodziekanem ds. nauki Wydziału Elektrycznego, a w latach 1971–1975 – dyrektorem Instytutu Podstaw Elektrotechniki.