– japoński dramat filmowy z 1964 roku w reżyserii Hiroshiego Teshigahary. Adaptacja powieści Kōbō Abego o tym samym tytule. Zdjęcia kręcono na wydmach w prefekturze Tottori.
W 1964 film stał się oficjalnym japońskim kandydatem do rywalizacji o 37. rozdanie Oscara w kategorii najlepszego filmu nieanglojęzycznego.
Fabuła Niki Junpei (Eiji Okada), entomolog amator, korzystając z kilku dni wolnego, jedzie nad morze. Przemierza wydmy z nadzieją, że uda mu się odkryć nowy gatunek owadów. Ponieważ spóźnia się na ostatni autobus, postanawia skorzystać z gościny miejscowych wieśniaków. Po sznurowej drabince Junpei schodzi do głębokiej jamy w wydmie. Tam czeka młoda kobieta (Kyōko Kishida), która mieszka w drewnianej chatce, podaje kolację i rozściela posłanie. Rankiem okazuje się, że sznurowa drabinka zniknęła, a on zostaje uwięziony. Chatka, w której mieszka kobieta jest cały czas zasypywana przez lotne piaski, z którymi kobieta jest zmuszona walczyć. Walki nie można zaprzestać, ponieważ piasek grozi zagładą całej wiosce. Mężczyzna pomaga jej w tej pracy. Codzienna walka z piaskiem, szacunek dla chłopów broniących swych siedzib, wreszcie erotyczna fascynacja młodą wdową, każą mu się zastanowić się nad ostateczną wartością ludzkich czynów.