Nornik śpiewający (Microtus abbreviatus miurus) – podgatunek nornika wyspowego, ssaka z podrodziny karczowników (Arvicolinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae).
Zasięg występowania Nornik śpiewający zamieszkuje półwysep Kenai, Alaskę i Stany Zjednoczone.
Taksonomia Podgatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1901 roku amerykański teriolog Wilfred Hudson Osgood jako odrębny gatunek i nadając mu nazwę Microtus miurus. Holotyp pochodził z cypla Bear Creek, w górach w pobliżu Hope City, w Turnagain Arm, w Zatoce Cooka, w Alasce, w Stanach Zjednoczonych.
W przeszłości był łączony w jeden gatunek z azjatyckim nornikiem wąskogłowym, ale analizy chromosomowe i DNA mitochondrialnego nie potwierdzają bliskiego pokrewieństwa. Blisko spokrewnionym gatunkiem jest natomiast nornik wyspowy i w świetle nowszych analiz M. miurus jest uważany za jego podgatunek.
Etymologia Microtus: mikros „mały”; ους ous, ωτος ōtos „ucho”. miurus: gr. μικρος mikros „krótki”; ουρα oura „ogon”.