Melodyczne, harmoniczne Interwały melodyczne (zwane sukcesywnymi lub rozłącznymi) to takie, gdy dźwięki następują po sobie. Dzielą się na: górne – dźwięk wyższy następuje po niższym, dolne – dźwięk niższy następuje po wyższym.
Interwały harmoniczne (zwane symultatywnymi lub łącznymi) to takie, gdy dźwięki współbrzmią jednocześnie.
Konsonanse, dysonanse W zależności od współbrzmienia interwały dzieli się na: konsonanse, czyli zgodnie brzmiące, doskonałe – wszystkie interwały czyste, niedoskonałe – tercje i seksty wielkie oraz małe, dysonanse, czyli niezgodnie brzmiące – sekundy i septymy wielkie i małe, tryton (kwarta zwiększona lub kwinta zmniejszona), interwały zmniejszone i zwiększone.
Do tego podziału kwalifikują się również odpowiednie interwały złożone.
W okresie średniowiecza za konsonanse uważano jedynie interwały czyste: prymę, kwartę, kwintę i oktawę. Wiek XIII i XIV przyniósł rozluźnienie zasad harmonii, dopuszczając tercję i sekstę jako tzw. konsonanse niedoskonałe. We współczesnej muzyce podziały te zatarły się, a w wyniku osłuchania nawet interwały sekundy i septymy (zwłaszcza septymy małej), często łączonej w akordach z funkcją dominanty nie mają w odczuciu odbiorcy charakteru dysonansu.